Reykjavik – Nuuk · 1–22 czerwca 2027

Opuszczając krainę lodu i ognia, wyruszamy w stronę Greenland Sund — cieśniny oceanicznej oddzielającej Islandię od Grenlandii. Często granicę między tymi dwoma światami wyznacza uporczywy pas mgły. Gdy wreszcie się podnosi, na horyzoncie ukazują się pierwsze góry lodowe, dryfujące bezgłośnie niczym zamarznięte katedry. W zależności od pogody wybieramy osłonięte miejsce na pierwszy postój przy lądzie.Wschodnie wybrzeże Grenlandii jest dzikie i dramatyczne. W dużej mierze niezamieszkane, a z powodu storis (lodu spiętrzonego), niesionego na południe przez Prąd Wschodniogrenlandzki, dostępne tylko drogą morską podczas krótkiego arktycznego lata.Wody bogate w składniki odżywcze wokół Grenlandii przyciągają ssaki morskie i niezliczone ptaki morskie. Rozmaite gatunki wielorybów przypływają tu żerować na krylu i planktonie. Wzdłuż kra lodowych i wybrzeży wędruje król Arktyki — niedźwiedź polarny — polując na foki i przemierzając ogromne odległości w poszukiwaniu zdobyczy.Grenlandia jest ojczyzną Inuitów, tradycyjnie koczowniczego ludu, który prosperował dzięki polowaniu na foki na lodzie oraz łowieniu wielorybów i ptaków z eleganckich kajaków. Latem rodziny wyruszały do sezonowych obozów, by polować na woły piżmowe i łowić golce arktyczne, wykorzystując bezkres światła dziennego.Wzdłuż Greenland Sund wybierzemy jedną z wielu odosobnionych kotwicowisk ukrytych w fiordach i między stromymi wybrzeżami. Na Wschodnim Wybrzeżu mieszka niewiele osób; można całymi dniami nie spotkać żywej duszy. Przyroda jednak jest tu obfita — żywa, surowa i cudownie nienaruszona. Naszym kolejnym punktem programu będzie prawdopodobnie Ikerasassuaq, Prins Christian Sund, gdzie z obu stron wznoszą się góry przekraczające 1500 metrów. Ta wąska cieśnina fiordowa oferuje wewnętrzny szlak wodny łączący wschodnią i zachodnią Grenlandię. Jeśli jest wolna od lodu, zapewnia spektakularne przybrzeżne przejście do kraju wikingów na Zachodnim Wybrzeżu.Podczas gdy Inuici Thule zaczęli osiedlać się na północnym zachodzie, nordyccy odkrywcy z Islandii skolonizowali południowy zachód. Ich krótkotrwała obecność na Grenlandii od wieków wprawia historyków w zakłopotanie. Jedno z pierwszych dostrzeżeń Grenlandii nastąpiło przypadkiem, gdy statek dowodzony przez Gunnbjörna Ulfssona został około 930 roku n.e. zniesiony z kursu i dostrzegł skerry w pobliżu dzisiejszego Tasiilaq. Dopiero w 982 roku n.e. Erik Rudy dokonał udanego lądowania na południowo-zachodnim wybrzeżu Grenlandii.Wypędzony z Islandii po krwawej waśni, szukał nowego domu. Brattahlid (dzisiejszy Qassiarsuk), położone w głębi fiordu, stało się miejscem pierwszego wikińskiego długiego domu. Po powrocie do Islandii Erik opowiadał o Grenlandii z takim optymizmem, że zdołał przekonać nowych osadników, by poszli za nim — była to jedna z największych kampanii sprzedażowych wszech czasów. Ci, którzy przybyli, szybko przekonali się, że kraj był mniej zielony, niż obiecywano, jednak wkrótce farmy zaczęły rozrastać się wzdłuż fiordów. Region ten stał się znany jako Osada Wschodnia; późniejsi osadnicy za Nuuk utworzyli Osadę Zachodnią. Ostatni kontakt z nordyckimi koloniami pochodził od Islandczyka, który uczestniczył w weselu w Hvalsey.