Reykjavik – Nuuk · 1–22 czerwca 2027

Opuszczając krainę lodu i ognia, wyruszamy w kierunku Sundu Grenlandzkiego — cieśniny oceanicznej oddzielającej Islandię od Grenlandii. Często uporczywy pas mgły wyznacza granicę między tymi dwoma światami. Gdy w końcu ustępuje, na horyzoncie ukazują się pierwsze góry lodowe, unoszące się bezszelestnie niczym skute lodem katedry. W zależności od pogody wybieramy osłonięte miejsce na pierwszy postój. Wschodnie wybrzeże Grenlandii jest dzikie i spektakularne. Jest w dużej mierze niezamieszkane i, ze względu na storis (lód spływowy) niesiony na południe przez Prąd Wschodniogrenlandzki, dostępne drogą morską jedynie w krótkim arktycznym lecie. Bogate w składniki odżywcze wody otaczające Grenlandię przyciągają ssaki morskie i niezliczone ptaki morskie. Rozmaite gatunki wielorybów przypływają tu, by żerować na krylu i planktonie. Wzdłuż kry i linii brzegowej wędruje król Arktyki — niedźwiedź polarny — polując na foki i zapuszczając się daleko w poszukiwaniu zdobyczy. Grenlandia jest ojczyzną Inuitów, tradycyjnie koczowniczego ludu, który prosperował dzięki polowaniom na foki na lodzie oraz połowom wielorybów i ptaków z eleganckich kajaków. Latem rodziny wyruszały do sezonowych obozów, by polować na woły piżmowe i łowić ryby arktyczne golec, wykorzystując bez końca trwające światło dnia. Wzdłuż Sundu Grenlandzkiego wybierzemy jedną z wielu ustronnych kotwicowisk ukrytych w fiordach i między stromymi brzegami. Na Wschodnim Wybrzeżu żyje niewiele ludzi; można spędzić dni, nie spotykając nikogo. Przyroda jest jednak obfita — żywa, surowa i cudownie nietknięta. Naszym kolejnym punktem programu będzie prawdopodobnie Ikerasassuaq, Prins Christian Sund, gdzie z obu stron wznoszą się góry o wysokości ponad 1500 metrów. Ten wąski fiord oferuje wewnętrzną drogę wodną łączącą Wschodnią i Zachodnią Grenlandię. Jeśli nie jest skute lodem, zapewnia spektakularne przybrzeżne przejście do krainy Wikingów na Zachodnim Wybrzeżu. Podczas gdy Inuici z Thule zaczęli osiedlać się na północnym zachodzie, norwescy odkrywcy z Islandii skolonizowali południowy zachód. Ich krótkotrwała obecność na Grenlandii od stuleci wprawia historyków w zdumienie. Jedno z pierwszych dostrzeżeń Grenlandii nastąpiło przypadkiem, gdy statek dowodzony przez Gunnbjörna Ulfssona został około 930 roku naszej ery zepchnięty z kursu i dostrzegł szkery w pobliżu dzisiejszej Tasiilaq. Dopiero w 982 roku naszej ery Erik Rudy dokonał udanego lądowania na południowo-zachodnim brzegu Grenlandii. Wypędzony z Islandii po krwawej waśni, szukał nowego domu. Brattahlid (dzisiejszy Qassiarsuk), położony u głowy fiordu, stał się miejscem pierwszego wikińskiego długiego domu. Po powrocie na Islandię Erik mówił o Grenlandii z takim optymizmem, że zdołał przekonać nowych osadników, by podążyli za nim — była to jedna z największych kampanii sprzedażowych wszech czasów. Ci, którzy przybyli, szybko odkryli, że ziemia była mniej zielona, niż obiecywano, jednak wkrótce farmy zaczęły pojawiać się wzdłuż fiordów. Region ten stał się znany jako Osada Wschodnia; późniejsi osadnicy za Nuuk utworzyli Osadę Zachodnią. Ostatni kontakt z koloniami nordyckimi pochodził od Islandczyka, który uczestniczył w weselu w Hvalsey.