Reykjavik – Nuuk · 1–22 czerwca 2027

Opuszczając krainę lodu i ognia, wyruszamy na Greenland Sund — akwen oddzielający Islandię od Grenlandii. Często granicę między tymi dwoma światami wyznacza uporczywy pas mgły. Gdy w końcu się podnosi, na horyzoncie ukazują się pierwsze góry lodowe, dryfujące bezgłośnie niczym zamarznięte katedry. W zależności od pogody wybieramy osłonięte miejsce na nasze pierwsze lądowanie. Wschodnie wybrzeże Grenlandii jest dzikie i dramatyczne. Jest w dużej mierze niezamieszkane i, z powodu storis (lodu pakowego) niesionego na południe przez East Greenland Current, dostępne łodzią jedynie podczas krótkiego arktycznego lata. Bogate w składniki odżywcze wody otaczające Grenlandię przyciągają ssaki morskie i niezliczone ptaki morskie. Różne gatunki wielorybów przypływają tu, by żerować na krylu i planktonie. Wzdłuż paku lodowego i linii brzegowej wędruje król Arktyki — niedźwiedź polarny — polując na foki i przemierzając dalekie dystanse w poszukiwaniu zdobyczy. Grenlandia jest ojczyzną Inuitów, tradycyjnie ludu koczowniczego, który rozwijał się dzięki polowaniom na foki na lodzie oraz połowom wielorybów i ptaków z ich eleganckich kajaków. Latem rodziny wyruszały do sezonowych obozowisk, by polować na piżmowoły i łowić golca arktycznego, w pełni wykorzystując niekończące się światło dnia. Wzdłuż Greenland Sund wybierzemy jedną z wielu odosobnionych kotwicowisk ukrytych we fiordach i między stromymi wybrzeżami. Wschodnie wybrzeże jest słabo zaludnione; mogą minąć całe dni, zanim zobaczysz drugiego człowieka. Natura jest jednak tu obfita — żywa, surowa i cudownie nietknięta. Naszym kolejnym punktem kulminacyjnym będzie prawdopodobnie Ikerasassuaq, Prins Christian Sund, gdzie po obu stronach wyrastają góry wznoszące się na ponad 1500 metrów. Ten wąski fiord tworzy śródlądową drogę wodną łączącą wschodnią i zachodnią Grenlandię. Jeśli będzie wolny od lodu, zapewni spektakularne przejście wodami przybrzeżnymi do krainy Wikingów na zachodnim wybrzeżu. Podczas gdy Inuici Thule zaczęli osiedlać się na północnym zachodzie, nordyccy odkrywcy z Islandii skolonizowali południowy zachód. Ich krótka obecność na Grenlandii od stuleci intryguje historyków. Jedno z wczesnych dostrzeżeń Grenlandii nastąpiło przypadkiem, gdy około 930 roku statek dowodzony przez Gunnbjörn Ulfsson zboczył z kursu i ujrzał szkierowe wysepki w pobliżu dzisiejszego Tasiilaq. Dopiero w 982 roku Erik Rudy skutecznie wylądował na południowo-zachodnim wybrzeżu Grenlandii. Wygnany z Islandii po krwawej waśni rodowej, szukał nowego domu. Brattahlid (dzisiejsze Qassiarsuk), u krańca fiordu, stało się miejscem pierwszego wikińskiego długiego domu. Po powrocie na Islandię Erik mówił o Grenlandii z takim optymizmem, że zdołał przekonać nowych osadników, by poszli jego śladem — był to jeden z największych chwytów sprzedażowych wszech czasów. Ci, którzy przybyli, szybko odkryli, że ziemia jest mniej zielona, niż obiecywano, jednak wkrótce fiordy usiane były gospodarstwami. Region ten stał się znany jako Osada Wschodnia; późniejsi osadnicy za Nuuk utworzyli Osadę Zachodnią. Ostatnia wzmianka o kontaktach z koloniami nordyckimi pochodzi od Islandczyka, który uczestniczył w weselu w Hvalsey.