Ilulissat – Upernavik · 8–18 lipca 2027

Wyruszając z Ilulissat, bramy do słynnej Zatoki Disko, zostawiamy za sobą jeden z najbardziej zapierających dech w piersiach zakątków Grenlandii. Pierwsze mile prowadzą nas wśród strzelistych gór lodowych, które odłamały się od lodowca Sermeq Kujallec (Jakobshavn) — ogromnych rzeźb dryfujących bezszelestnie w blasku polarnego dnia. Ostrożnie przecinając drogę tym lodowym gigantom, rozpoczynamy naszą północną podróż do Upernavik, w dziksze, mniej znane wody. Ta wyprawa jest tak samo eksploracją, jak i rejsem. To pierwszy raz, kiedy Tecla popłynie tą trasą, a każdy fiord, każda mała osada, każde nowe miejsce do kotwiczenia to okazja do odkryć. Minęlibyśmy dramatyczne klify, gdzie lądolód spotyka się z morzem, przeciskalibyśmy się między małymi wyspami i błękitno-białym lodem, i — gdy warunki na to pozwolą — rzucilibyśmy kotwicę w spokojnych zatokach otoczonych górami wznoszącymi się prosto z wody. Życie na pokładzie szybko znajduje swój rytm: pełnienie wachty, czucie pracy steru, nauka odczytywania wiatru i lodu. Dni są długie i jasne, jest czas, by chłonąć arktyczną ciszę, obserwować z oddali foki i wieloryby oraz dzielić się opowieściami przy ciepłym posiłku po dniu spędzonym pod żaglami. Zbliżając się do Upernavik, osady stają się mniejsze, a poczucie oddalenia od świata rośnie. Jaskrawo malowane domy przyczepiają się do skalistych stoków, a w porcie często widać łodzie rybackie i krę lodowe. To miejsce sprawia wrażenie końca świata — albo może początku nowego. Każdy rejs Tecla kształtują wiatr, pogoda i ciekawość — a ten, w szczególności, niesie prawdziwego ducha przygody. Nie znamy jeszcze wszystkich miejsc do kotwiczenia, ale odnajdziemy je wspólnie. Dołącz do nas w tej północnej wyprawie — tam, gdzie spotykają się lód i ocean, a każdy przepłynięty kilometr zapisuje nową linię w dzienniku pokładowym Tecla.